เวลาป้ายเซลล์ 70% ติดอยู่ที่หน้าร้านแบรนด์เนม ร้อยทั้งร้อยต้องมีคนรีบควักกระเป๋าตังค์พุ่งหลาวเข้าไปแย่งซื้อ สมองฝั่งมนุษย์ธรรมดาอย่างเราๆ มักจะถูกโปรแกรมให้รักคำว่า "ของถูก (Cheap)" ครับ และเมื่อเราเอาล็อกจิกแม่บ้านจ่ายตลาดแบบนี้ มาเดินซื้อหุ้นวอลล์สตรีอเมริกา ความบรรลัยจึงบังเกิด!
นักลงทุนรายย่อยไทยหลายคนชอบตั้งหน้าสแกนหา "หุ้นที่ราคาเคย 100 เหรียญ แต่ตอนนีัหน้ากระดานร่วงตกเละเทะเหลือแค่ 5 เหรียญ" แล้วมโนเอาเองว่า "โอ้โห! สิ้นปีหน้าเดี๋ยวมันก็เด้งกลับไป 100 เท่าเดิม กำไร 20 เด้งชิลๆ!"
หยุดคิดสักนิดเถอะครับเพื่อน! ในตลาดหุ้น... ของที่ราคาถูก มักจะมีเหตุผลอัน "สะพรึงกลัว" ซ่อนอยู่เสมอ!
"ราคาถูก (Cheap Price)" แตกต่างจาก "มูลค่าถูก (Cheap Valuation)"
นี่คือคอนเซ็ปต์แรกที่นักลงทุนกระดานโลกต้องแยกให้ออกครับ:
- •Cheap Price (ราคาถูก): คือตัวเลขหน้ากระดาน (เช่น หุ้นราคา $1 เหรียญ)
- •Cheap Valuation (มูลค่าถูก): คือราคาเทียบกับความสามารถในการ "หาเงินเข้ากระเป๋าตัง" ของบริษัท (เช่น P/E Ratio ต่ำๆ)
เคสจกตาของ Value Trap (กับดักมรณะของถูก): สมมติคุณเห็นบริษัทค่ายหนังเช่า DVD แฟรนไชส์ (เช่น Blockbuster) ราคาหุ้นรูดไหลจาก 30 เหรียญ เหลือ 1 เหรียญ ค่า P/E ก็ดูต่ำเตี้ยเรี่ยดินแค่ 5 เท่า คุณมองหน้าปัดแล้วรู้สึกฟินมาก หุ้นถูกเว่อร์! เลยเหมาซื้อมาเต็มพอร์ต... แต่สิ่งที่คุณ "ไม่ได้อ่านเจาะดู" คือ โลกเขากำลังหันไปสตรีมมิ่ง Netflix (NFLX) หมดแล้ว! ยอดขายของบริษัทลดลงทุกเครื่องชั่วโมง หนี้สินบานเบอะ แถมปีหน้าประเมินว่าจะ "ขาดทุนยับเยินไม่มีเบรก"
รู้ตัวอีกที บริษัทก็ประกาศล้มละลาย (Bankrupt) หุ้นที่ราคา 1 เหรียญวันนั้น... กลายเป็นขยะราคาศูนย์บาทถ้วน! ส่วน Netflix ที่คุณเคยบ่นว่าราคา "แพงโคตร" กลับโตก้าวกระโดดผลิตเงิน 100 เด้ง!
ทำไม Low P/E ไม่ได้แปลว่า "น่าซื้อ" เสมอไป?
มือใหม่หัดสแกนหุ้นมักจะกรองหา "หุ้น P/E ต่ำกว่า 10" แล้วจิ้มกดเหมาซื้อตะกร้า ตลาดหุ้นอเมริกามันไม่ได้โง่ขนาดนั้นหรอกครับ! ที่มันให้ค่า P/E บริษัทนั้นต่ำเพียง 5-6 เท่า เพราะนักวิเคราะห์ทั่วทั้งโลก (Wall Street) เขามองพ้องต้องกันล่วงหน้าแล้วว่า "ไตรมาสถัดไป งบกำไรของไอ้บริษัทนี้ มันกำลังจะหดตัวพังถล่มลดลงรุนแรงแหงๆ" (ตลาดเดินล่วงหน้าข่าวเสมอ)
ดังนั้น ถ้าคุณไปสะกิดเจอตอม่อหุ้นอภิมหาถูก (Low Valuation แบบผิดหูผิดตา) อย่าเพิ่งรีบตะโกนดีใจว่าเจอขุมทรัพย์ครับ ให้สวมบทคนขี้ระแวงแล้วตั้งคำถามว่า "บริษัทมึงซ่อนศพอุบาทว์อะไรไว้หลังรึเปล่า ตลาดถึงทิ้งขว้างมึงขนาดนี้?"
สรุปและ Call to Action
- 1.ราคาหุ้น 5 เหรียญ ไม่ได้แปลว่า "ปลอดภัยกว่า" หุ้นราคา 500 เหรียญ (ถ้ามันเจ๊ง มันก็ลงไปเหลือศูนย์บาทเท่ากันเป๊ะ!)
- 2.สิ่งที่ดูราคาถูก (Cheap) มักจะเป็นกับดักทรงจำ (Value Trap) ธุรกิจที่ไร้นวัตกรรมและรอตกยุควายตาย
- 3.การซื้อหุ้นชั้นยอดที่มีอนาคตกวาดกินรวบโลก (อย่าง Microsoft, Apple) ในราคาที่ยุติธรรม ย่อมผลิตผลให้กำไรดีกว่าการแห่นอนคุ้ยขยะราคาถูก
เราอยากให้คุณพลิกกระดานเทรด สลัดความเชื่อซื้อหุ้นแบกะดินราคาร้อยสตางค์ทิ้งไป! เปลี่ยนนิยาม "ซื้อของดีที่สุดในจังหวะดร็อป" แล้วส่องหาฐานข้อมูลเรดาร์ตัวเจ๋งๆ กรอง P/E คู่กับอัตราโตล่วงหน้า (Forward Growth) ได้ที่ Bulltiq.com นะครับ สวยหรูปลอดภัย ได้ของดีมาตกแต่งประดับพอร์ตแน่นอน!
Disclaimer: แม้แต่ในบางอุตสาหกรรที่หมุนเวียนคลาสสิก (Cyclical) การช้อน P/E ต่ำอาจเป็นกลยุทธ์ของนักงบดุล ทว่าสำหรับหุ้นสหรัฐปั้นทรงนวัตกรรม ภาษีราคาแพงมักแผลงศรแลกกับสิทธิผูกขาดชิ้นเอกเสมอ